De kunstenaar gebruikte de etalageruit en het raam in de deur van dit voormalige speelgoedfabriekje als een soort ‘tijdwijzer’. In onze geest schieten we op en neer van toekomst naar verleden, om soms uit te rusten in het nu.

In de Tijdenwinkel schoof Van Delft verschillende tijdschalen in elkaar tot één beeld. Het licht van de zon gaf de uren aan. De minuten en secondes waren afleesbaar aan andere elementen uit de stad: bewoners van alle leeftijden vermengd met beelden van het verstrijken van de dag op het marktplein.